Adoptie verhaal uit Bangladesh

 Ik ben Saïma en ben geboren in Barisal, op ONGEVEER 15 oktober 1974  te Bangladesh. Ben geadopteerd en ben toen ik 9 maanden was (en 8 pond woog) naar Nederland gekomen en dat was op 27 juli 1975.  

Toen kwam ik aan in Nederland om ongeveer 3 uur 's Nachts op Schiphol waar mijn mama en papa vol spanning zaten te wachten... ze zullen net zo veel weeën hebben gehad als een vrouw die zou bevallen, want natuurlijk zullen ze wel buikpijn hebben gehad van de spanning... hihihi

Maar goed, afijn daar kwam ik dan...

27-07-1975 de eerste foto samen met mijn ouders!

Een schattige baby van 9 maanden oud, die dus maar 8 pond woog, i.p.v. 8 kilo.

27-07-1975

Ik ben heb echter NOOIT de behoefte gehad om 'terug' te gaan naar mijn geboorteland...

Dit mede omdat ik het hier zo geweldig goed heb en er totaal NIETS bekend is over mijn familie.
Ik ben immers te vondeling gelegd bij het kindertehuis in Dacca.
Zelf ben ik niet zo'n persoon die het geweldig vind om de armoede en sloppenwijken op te zoeken... het is ontiegelijk duur en voor dat geld ga ik liever nog een keer naar Canada.

Heb ook niet echt 'iets' met Bangladesh, mijn geboorteland.

Ik vind het leuk om geboortekaartjes te verzamelen van mede-adoptie kindjes (inmiddels volwassenen...) Dat is dan toch nog iets!
 
Maar verder... ach...

Ludwig heeft een tijd terug héél veel verzameld over Bangladesh. Er hoefde maar iets in de krant te staan en hij knipte het uit en plakte het in.
Door hem heb ik heel veel informatie over dat land, maar heb het eigenlijk nooit echt ingekeken.

Vind het nu wel ontzettend leuk dat Joey in groep 8 een werkstuk gemaakt heeft over Bangladesh!

Ook hebben wij 2x een reünie georganiseerd van mijn groep, de groep met wie ik tegelijk naar Nederland ben gekomen. Erg leuk en gezellig! Ook op contactdagen voor mensen geadopteerd uit Bangladesh hebben we bezocht, maar het deed mij zelf helemaal NIETS.

Het viel mij wel op dat ik een stuk groter was dan iedereen en dat ik ook een meer westerse bouw had en ik lichter van huid was.

Dat zou ik nu nog wel eens verklaard willen hebben: Ben ik gewoon zo, of zou IK een halfbloedje zijn?? ik weet het niet. Dus is Joey nu een Half-Bengaal of een Kwart-Bengaal… haha

Ook zou ik soms wel eens precies mijn geboortedatum willen weten, maar ik weet dat het mogelijk is d.m.v. botscans etc, maar dat is zooo kostbaar en ach, waarom? Ik weet door de astrologie dat ik toch wel een weegschaal ben en dat wil zeggen dat ik toch wel tussen ongeveer 23-09-1974 en 23-10-1974 ben geboren!

 

In mijn vitrine kast staan wat souvenirs, mijn Bengaals paspoort met mijn ALLEREERSTE foto er in (zie 1e foto boven aan deze pagina), het boek  Bruin zonder zon,

Het boek "Bruin zonder zon" is geschreven door een moeder van een dochter die bij MIJ in de groep zat!

Ik ken die moeder persoonlijk en het meisje ook!!!

Bruin zonder zon
Uitgeverij Houtekiet, 1993
ISBN 90-52400-938
Omslagillustratie Johan Dockx
12+
Eerste druk 1993, tweede druk 1994,

Vertaald in het Duits (uitgeverij Dressler verlag 1997)

Heruitgegeven in 2004, Uitgeverij Malmberg Van Inn.

Als Runu zeventien is, reist ze samen met haar moeder en een groep andere geadopteerden en hun ouders naar haar geboorteland Bangladesh. Ze wil proeven, voelen en ruiken aan het warme, arme land waar haar wortels liggen. En dat doet ze ook. Maar er gebeurt veel meer. Met eigen ogen ziet ze hoe het leven voor haar had kunnen zijn als ze in Bangladesh was gebleven. Als haar reisvriendin Sahida op ongelooflijk toevallige manier haar eigen moeder terugvindt, raakt dat in Runu een diepverborgen pijn. Toch betekent het ook een nieuw begin: ze is in staat om ontbrekende puzzelstukjes van haar leven in te vullen. Ondanks schokkende en ontroerende gebeurtenissen voelt ze zich meer en meer als een vis in het water in haar land, dat haar past als een glanzende sari.
bron: http://users.belgacom.net/dianebroeckhoven/bruin.htm


Dat was wel ontroerend om te lezen. Bij het lezen van dat boek, een paar jaar geleden, kreeg ik voor het eerst echt tranen in mijn ogen.

Toen besefte ik ineens dat er toch nog wel ergens een vrouw moest zijn die mij heeft gebaard en heeft afgestaan...
Of ze leeft, weet ik niet, maar ik heb een litteken in mijn hand, niet door een ongeluk, maar gemaakt door mijn moeder, als herkenningsteken.
Dat werd vaak gedaan toen, want stel dat ik nog terug zou komen, dan zou zij mij dáár aan herkennen!!
Het litteken was erg bobbelig geworden en op 29-02-2000 is het weggehaald, althans er zit nu een nieuw litteken, maar nu lekker glad!
Het litteken is in de vorm van een doorsnee van rivierbedding... en is gewoon in mijn handje gekerfd.. zielig he! Gelukkig heb ik er geen trauma aan over gehouden…

Zó zag het er uit:

close up:  

Tja, er was eens een moeder waarbij ik uit de buik ben gekropen... en ik weet niet wie en het is ook niet te traceren.
Het kindertehuis waar ik zat, is er niet meer. Ik heb er wel foto’s van gezien.

Verder heb ik ook niet de behoefte om mijn echte moeder te zien. Heb verhalen genoeg gehoord van mensen die inderdaad hun moeder hebben terug gevonden... echter heb ik ook de verhalen gehoord van de tijd dáárna! Wat je dus niet ziet op Spoorloos....

Dat wil zeggen... je gaat er heen, helemaal blij... maar later hier terug in Nederland. Wat dan??

Je hebt dan ineens 2 moeders. Met die ene kan je niet praten, niet schrijven niet even bellen, want je spreekt de taal niet en vaak zijn ze ook nog analfabeet. Verder verwachten ze wel snel van je dat je hen financieel onderhoudt, want wij zijn toch rijk???
Tja en wat doe je dan? Je kan niet elke maand naar Bangladesh vliegen en ook daar kan je niet communiceren.
Je leeft ineens tussen 2 werelden en de familie eist toch wel geld...
(is ook een rede waarom veel kinderen worden geadopteerd; met de hoop dat ze hun later gaan opzoeken... (tis toch je moeder???) en dat ze het dan goed gaan krijgen en rijk worden!!!!

Tja, zo zie ik het allemaal en ik heb er dus geen behoefte aan, mede omdat het ook niet te traceren is, daar er geen gegevens van mij bekend zijn, alleen mijn litteken (wat veel adoptiekids hebben).

Ook een vliegreis naar dat land is voor mij niet haalbaar... Veel te duur!

Maar als mijn kinderen later WEL de behoefte hebben om het land van hun moeder te zien, dan ga ik met ze mee... dan moeten we er voor gaan sparen.

Ik heb ook niet echt het gevoel dat ik geadopteerd ben. Mijn huidskleur is mijn souvenir... en zelfs dat zie ik niet eens!!!

Raar maar waar... Maar ik ben gelukkig met de huidige situatie en mijn eigen gezinnetje, met mijn 2 kinderen Joey en Damian die mijn enige bloedverwanten zijn die ik ken...

En daar denk ik heel soms wel eens aan!

Zoon Joey, Nichtje Bente en Zoon Damian 07-06-2008

Maar wel gaaf dat mijn kinderen ook allebei zo’n mooi tintje hebben!

Ons nichtje Bente, bloedverwant nichtje van Joey en Damian, dochter van de zus van Ludwig, heeft rood-oranje haar en felblauwe ogen… Geweldig!

Zulke kindjes kan ik niet maken…